Nu, omdat alles wat leeft uit moleculen bestaat, bestaan ook bacteriën en virussen uit moleculen. Elke soort van bacterie en elke soort van virus bestaat uit moleculen die heel specifieke, driedimensionale vormen hebben. Doordat de moleculen waaruit bacteriën en virussen bestaan verschillend gevormd zijn, is het ook mogelijk om die bacteriën en virussen aan de hand van de vorm van deze moleculen te herkennen.

Zodra een boze bacterie of een vies virusje een lichaam binnenkomt, dan zijn er cellen ...]]> Alles wat leeft bestaat uit moleculen. Moleculen zijn niets geheimzinnigs. Moleculen zijn even werkelijk als de stoel waarop u zit. Sterker zelfs, de stoel waarop u zit is volledig uit moleculen opgebouwd, u zit met uw uit moleculen opgebouwde achterwerk op de moleculen van de stoel.

Nu, omdat alles wat leeft uit moleculen bestaat, bestaan ook bacteriën en virussen uit moleculen. Elke soort van bacterie en elke soort van virus bestaat uit moleculen die heel specifieke, driedimensionale vormen hebben. Doordat de moleculen waaruit bacteriën en virussen bestaan verschillend gevormd zijn, is het ook mogelijk om die bacteriën en virussen aan de hand van de vorm van deze moleculen te herkennen.

Boze bacteriën en vieze virussen

Zodra een boze bacterie of een vies virusje een lichaam binnenkomt, dan zijn er cellen in het lichaam (deze cellen bestaan uiteraard ook uit moleculen met specifieke vorm) die herkennen dat die boze bacterie of dat vies virusje het lichaam is binnengekomen. Die cellen gaan vervolgens nieuwe moleculen aanmaken die op zulk een wijze zijn gevormd, dat die precies als een mal aan de moleculen van de boze bacterie of het vies virusje gaan plakken, zodat die boze bacterie of dat vies virusje niets meer kan doen.

Net zoals wanneer de politieman een enkelband legt om de enkel van een boef, met aan die enkelband een grote ijzeren kogel, zodat de boef niet meer kan weglopen, zo maken de door de cellen (immuuncellen) aangemaakte moleculen (antilichamen) de boze bacterie en het vies virusje (ziektekiemen) onbeweeglijk (ze zijn “gearresteerd” zogezegd); vervolgens komen er andere immuuncellen (bv veelvraatcellen, zogenaamde macrofagen) af op de gearresteerde bacterie en virus en eten ze op, zodat deze zich niet meer kunnen vermenigvuldigen en de patiënt ziek maken.

Vaccineren

Nu heeft men reeds langere tijd geleden in het laboratorium ontdekt, dat het mogelijk is om van boze bacteriën en vieze virussen moleculen te isoleren en na te (laten) maken, en deze in de patiënt in te spuiten. Deze patiënt maakt daardoor antilichaammoleculen aan, zodat, wanneer de patiënt op een later tijdstip (bijvoorbeeld na een jaar) door betreffende boze bacterie of vies virus wordt aangevallen, die antilichaammoleculen meteen de boze bacterie of het vies virusje onschadelijk kan maken. Dit inspuiten van moleculen heet “vaccineren”.

Zoete zeikziekte

Mensen bestaan uit cellen, die op hun beurt  uit moleculen bestaan. Binnen in de cellen gebeurt er van alles, zoals het in elkaar schuiven van spiermoleculen, zodat men bijvoorbeeld de arm kan buigen. Hiervoor is energie nodig. Deze energie wordt geleverd door glucosemoleculen (“glucose”). Dus moeten de glucosemoleculen uit de voeding via de darmen en het bloed door de wand van de spiercel naar binnen. Dit kunnen die glucosemoleculen niet zomaar. Daarvoor is het nodig dat insulinemoleculen (“insuline”) de spiercelwand openen. Als er geen insulinemoleculen zijn, dan kunnen geen glucosemoleculen de spiercel in. Dan voelt men zich slap, en de glucosemoleculen worden in de urine uitgescheiden. De urine krijgt daarom een zoete smaak (“mellitus”). Bovendien trekken de glucosemoleculen heel veel watermoleculen mee, dus wordt er veel urine (ook wel “zeik” genoemd) gevormd. Het tekort aan insulinemoleculen is een ziekte, die men dus “de zoete zeikziekte” zou kunnen noemen. Deze ziekte staat beter bekend onder de naam “diabetes (mellitus)”. In de hele wereld zijn er enkele honderden miljoenen mensen die aan diabetes lijden.

Vaccineren tegen de zoete zeikziekte

Het komt voor dat de immuuncellen  zich vergissen en per ongeluk antilichaammoleculen maken die gewone cellen in het eigen lichaam aanvallen en kapot maken. Zulk een aanval wordt dan gepleegd door auto-immuuncellen, tegen bijvoorbeeld insulinemoleculen producerende cellen in de alvleesklier. Indien het deze laatste cellen zijn die kapot gemaakt worden door antilchaammoleculen geproduceerd door auto-immuuncellen, dan kunnen er geen insulinemoleculen meer worden gemaakt, en ontstaat de zoete zeikziekte. Nu heeft Professor Bart Roep uit Leiden ontdekt dat bij mensen die deze ziekte hebben, er in de alvleesklier toch altijd nog wel enkele insulinemoleculenproducerende cellen zijn, die niet kapot zijn gemaakt, maar slechts “niet actief” zijn. Deze vondst is van belang, want het biedt (heel voorzichtig) de mogelijkheid in het laboratorium om moleculen te isoleren uit die auto-immuuncellen, die antilichaammoleculen maken tegen de insulinemoleculen producerende cellen in de alvleesklier. Wanneer nu deze uit auto-immuuncellen geisoleerde moleculen worden ingespoten in de patient, dan maakt de patient antilichaammoleculen aan tegen de auto-immuuncellen die antilichaammoleculen maken tegen de insulinemoleculen producerende cellen in de alvleesklier. En dan zou het kunnen gebeuren dat de niet kapotgemaakte, niet-actieve insulinemoleculen producerende cellen weer wél actief worden en insulinemoleculen gaan aanmaken, zodat glucosemoleculen weer de spiercellen ingesluisd kunnen worden; daarmee zou de patiënt geen patiënt meer zijn, en geen diabetes meer hebben. Met andere woorden, het is niet uitgesloten dat er een vaccin kan worden gemaakt tegen diabetes mellitus.

Een andere optie is dat in het laboratorium meteen deze anti-[anti-insuline antilichaammoleculenproducerende cellen]-autoimmuuncel-antilichaammoleculen worden gemaakt (dit zijn dan immunoglobulinen) om deze direct in de patient te injecteren. Ook dan worden de auto-immuuncellen die antilichaammoleculen aanmaken tegen de insulinemoleculenproducerende cellen in de alvleesklier, kapot gemaakt. Met hetzelfde effect, namelijk dat de patient geneest van diabetes mellitus.

En hiermee demonstreert Diametheus dat men in termen van moleculen moet denken als het om leven en ziekte gaat. Vaccins ontwerpen in onze tijd is  meespelen met het miljarden jaren oude moleculaire spel van het leven.

Waarschijnlijk stellen mensen zich deze en gelijksoortige vragen al wel tienduizenden jaren, zoals Diametheus in zijn boek “Geagonia” aannemelijk maakt. Maar het is omdat de oude Griekse filosofen hun gedachten en discussies op papier ...]]> Zijn er goden, is er een God? Wat zijn emoties en waar komen die vandaan? Wat is bewustzijn en wat is zelfbewustzijn? Zijn deze twee laatste begrippen wel verschillend, of hebben ze dezelfde betekenis? Hebben dieren ook een bewustzijn? Hebben wij een ziel? Wat is leven? Wat is het verhaal van de mensheid, waar komen we vandaan? Wat is inzicht en wat is intuïtie? Wie zijn wij en waartoe zijn wij op aarde? En hoe hangt alles samen? Het zijn vragen die al eeuwenlang worden gesteld. Diametheus biedt een clou om tot eenduidige antwoorden te komen. 

Waarschijnlijk stellen mensen zich deze en gelijksoortige vragen al wel tienduizenden jaren, zoals Diametheus in zijn boek “Geagonia” aannemelijk maakt. Maar het is omdat de oude Griekse filosofen hun gedachten en discussies op papier hebben gezet (daarmee de revolutie van het schrift in gang zettende) dat wij kennis hebben kunnen nemen van hun gedachtegangen. Ook toen al werden de eeuwige vragen gesteld en ook toen al werd er onderling heel verschillend  over gedacht. Zo was Sokrates ervan overtuigd dat alles door goden werd bestierd, en dat mensen een ziel hebben die telkenmale reïncarneert tot deze ziel een zuivere staat heeft bereikt die het de ziel toestaat om bij de goden te verblijven. Daartegenover staat Anaxagoras, een tijdgenoot van Sokrates, die op een welhaast moderne manier natuurwetten probeerde te ontdekken. Deze tegenstelling tussen Sokrates en Anaxagoras bestaat nog steeds, ondanks dat onze kennis van de natuur enorm veel groter is dan ten tijde van de oude Griekse filosofen. De tegenstellingen zijn in onze tijd zelfs toegenomen, doordat grote groepen mensen dogmatisch zijn gaan denken door toedoen van enkele mensen die de monotheïstische religies hebben gesticht; het creationisme ontkent zelfs de evolutie. Maar afgezien van de dogmatisch denkers, blijven mensen de eeuwige vragen stellen. Zo stelt bij voorbeeld Steven Weinberg dat bewustzijn het moeilijkst op te lossen vraagstuk is, en, vermoedend dat het iets te maken heeft met het centrale zenuwstelsel, stelt hij de vraag: “Tussen wormen en mensen bestaat een hele reeks van dieren, via insecten, vissen, muizen naar apen, met al maar ingewikkelder hersenen. Wie is in staat die evolutionaire lijn … van het bewustzijn … te trekken?” Maar ook Nobelprijswinnaars Christian de Duve en Gerard ’t Hooft houden zich met dergelijke vragen bezig, evenals Dick Swaab en Richard Dawkins. Het is juist omdat er nog altijd geen heldere antwoorden gevonden zijn op de eeuwige vragen, dat de vragen eeuwig zijn. Heldere antwoorden blijven uit, want het denken loopt via vicieuze cirkels en over doodlopende paden. Men komt niet verder dan meningen. Geagonia is Diametheus’ poging om deze vicieuze cirkels te doorbreken en de doodlopende paden door te trekken naar andere, nieuwe, nog onbegaande paden, zodat het denken over de eeuwige vragen eindelijk na duizenden jaren een concreet vervolg kan krijgen met bruikbare antwoorden.

Welnu, zoals Diametheus in zijn boek Geagonia aangeeft, was juist zo’n 20.000 tot 18.000 jaar geleden een hoogtepunt van een ijstijd. Bijna heel Europa was onder ijs en sneeuw verdwenen. Hierdoor was ook het klimaat in Jordanië heel anders dan nu. Het klimaat was veel milder en Jordanië was helemaal geen woestijn. Het hele gebied was juist een bloeiend stuk grasland met struikgewas, beekjes, ...]]> Onlangs is een wetenschappelijk artikel verschenen over de vondst van twee oude hutten. Niet zomaar oude hutten, maar hutten die ongeveer negentienduizend jaren geleden zijn gemaakt. Deze Kharaneh IV – hutten zijn gevonden midden in de woestijn in het oosten van Jordanië. Wat zijn dat voor hutten en wie haalt het in zijn hoofd om die midden in de woestijn  te bouwen?

Welnu, zoals Diametheus in zijn boek Geagonia aangeeft, was juist zo’n 20.000 tot 18.000 jaar geleden een hoogtepunt van een ijstijd. Bijna heel Europa was onder ijs en sneeuw verdwenen. Hierdoor was ook het klimaat in Jordanië heel anders dan nu. Het klimaat was veel milder en Jordanië was helemaal geen woestijn. Het hele gebied was juist een bloeiend stuk grasland met struikgewas, beekjes, vijvers en wilde dieren die gevangen konden worden. De mensen leefden daar als jagers-verzamelaars en trokken continu rond. Wel bouwden zij hier en daar “hutten”, waar zij echter niet woonden. Het waren waarschijnlijk plaatsen waar zij regelmatig terugkeerden tijdens hun trektochten, misschien ook om medemensen te ontmoeten. Beide hutten waren 2 tot 3 meter in doorsnede en op de grond lagen platte stenen. De gevonden hutten staan een meter of twee van elkaar. Onder de stenen zijn menselijke resten gevonden en gezien het laagje as dat op de stenen is gevonden, lijkt het erop dat de hutten opzettelijk in brand zijn gestoken. Bovenop de as zijn grotere aantallen schelpen gevonden (die uit de Middellandse Zee en de Rode Zee afkomstig zijn, enkele honderden kilometers daar vandaan), en deze hebben allemaal een geboord gaatje; het lijkt er dus op dat deze schelpen als sieraad werden gebruikt, een sieraad dat aan de dode werd meegegeven. Ook oker (stukken klei met heel veel ijzerpigment erin) en botten van geslachte dieren werden er gevonden bovenop de as. Mogelijkerwijze waren de hutten louter bedoeld als graf, waar men geregeld langs trok. Vlakbij namelijk werden de resten teruggevonden van een aantal kampvuurtjes, waarnaast klaarblijkelijk stokken in de grond waren gestoken, om vlees aan te spietsen om het te braden. Het was een locatie om te kamperen, er was nog geen sprake van vaste nederzettingen.

Hutten plaatsen

De ijstijd was ongeveer 24.000 jaar geleden begonnen en de koude had bijna alle mensen (Cro-Magnons met wat Neanderthaler genen) uit Europa verdreven. In Europa waren er alleen in wat nu Baskenland is enkele ruigaards die zich in leven wisten te houden en in Griekenland is een stuk muur gevonden, 24.000 jaar geleden door mensen gebouwd om een grot af te schermen tegen de snerpend koude wind. Doordat erg veel water op aarde in de vorm van ijs was opgeslagen, was het zeeniveau tot wel 120 meter lager dan vandaag. Op het moment dat deze hutten werden gebouwd speelden zich op andere locaties andere zaken af. Zo waren de eerste mensen nog maar net vanuit Azië via wat nu Alaska is  (Beringialand) Noord-Amerika ingetrokken om beide Amerika’s te gaan bevolken. In wat nu China is kwam zo’n 24.000 duizend jaar geleden er iemand achter dat graantjes van rijst eetbaar zijn en dat, als dergelijke graantjes in ondiep water in de grond worden geplant, na enige tijd een hele plant kan worden geoogst; het was dus in China dat de landbouw werd uitgevonden, en van daaruit verspreidde deze vaardigheid zich naar het zuiden, tot in de gebieden die nu de Filippijnen en Indonesië zijn, inclusief de toen droog liggende Javazee en Zuid Chinese Zee, die alle tezamen Sundaland vormden. Sundaland vertoonde een weelderig landschap.  Het domesticeren van dieren echter was nog lang niet aan de orde: de eerste dieren die ooit werden gedomesticeerd waren honden, 14.000 jaren geleden, waarschijnlijk ook in China (Peter Savolainen). Dus toen 19.000 jaren geleden de Kharaneh IV – hutten werden gebouwd, was de landbouw nog maar net in China ontkiemd en waren er in het geheel nog geen gedomesticeerde dieren. Het waren dus nog echte jagers-verzamelaars die die hutten hebben gebouwd, zonder de minste neiging tot settelen. Zo kan men dankzij het boek Geagonia interessante vondsten zoals deze hutten plaatsen in een prehistorisch perspectief.

Er zijn twee Macedonië ’s. Het eerste Macedonië is een provincie in het noorden van Griekenland. Het tweede is een republiek, die zich begin jaren negentig van de vorige eeuw onafhankelijk verklaarde van Joegoslavië. Macedonië de Griekse provincie en Macedonië de republiek grenzen aan elkaar. Zij maken ook ruzie met elkaar, al twintig jaren, zoals in de media een poos geleden werd vermeld.

De ruzie gaat over de naam Macedonië. Zowel de provincie als de republiek claimen de naam vanwege het feit dat zo’n 2.300 jaar geleden een zekere Alexander in Macedonië is geboren. Deze Alexander van Macedonië is dezelfde als Alexander de Grote, leerling van Aristoteles. Alexander de Grote was een enorm succesvol veroveraar, die vanaf de Balkan ...]]> Ruzie om een naam

Er zijn twee Macedonië ’s. Het eerste Macedonië is een provincie in het noorden van Griekenland. Het tweede is een republiek, die zich begin jaren negentig van de vorige eeuw onafhankelijk verklaarde van Joegoslavië. Macedonië de Griekse provincie en Macedonië de republiek grenzen aan elkaar. Zij maken ook ruzie met elkaar, al twintig jaren, zoals in de media een poos geleden werd vermeld.

De ruzie gaat over de naam Macedonië. Zowel de provincie als de republiek claimen de naam vanwege het feit dat zo’n 2.300 jaar geleden een zekere Alexander in Macedonië is geboren. Deze Alexander van Macedonië is dezelfde als Alexander de Grote, leerling van Aristoteles. Alexander de Grote was een enorm succesvol veroveraar, die vanaf de Balkan naar het oosten toe alle volken tot aan de toen bekende grenzen van de wereld onder zijn macht heeft gebracht. Hij  heeft daarmee “naam gemaakt” en tegelijk eeuwige roem verworven. Zowel provincie als republiek (die ooit één geheel vormden) willen profiteren van de eeuwige roem, die verbonden is aan de naam Alexander, geboren in Macedonië. Waarom wordt er toch zoveel waarde gehecht aan deze naam? En niet alleen aan deze naam, maar ook aan talloze andere beroemde namen. Waar komt, in het algemeen gesteld, die naamswaarde vandaan? En waar komen namen überhaupt vandaan?

 Een naam hebben versus naam maken

In zijn boek “Geagonia, de biobijbel volgens Diametheus”, schetst de schrijver een groot kader waarin vele vraagstukken kunnen worden geplaatst. Een van die vraagstukken betreft het wanneer en hoe mensen elkaar namen zijn gaan geven. Diametheus stelt in zijn boek dat Homo sapiens meer dan 100.000 jaren geleden woorden heeft leren gebruiken, maar daar slechts een luttele 40.000 jaren geleden zich bewust van is geworden.

Het gebruik van die woorden en het bewust worden van het gebruik ervan had een bijzonder gevolg. Net zoals alle chimpansees in een groep elkaar erg goed kennen, maar elkaar geen naam geven, zo kan het niet anders of ook mensen moeten in een vroeg ontwikkelingsstadium nog niet in staat zijn geweest om elkaar namen te geven. Diametheus stelt dat de mensen niet meteen nadat zij het woordsysteem enigszins hadden ontwikkeld, elkaar zijn gaan aanspreken met “jij”, “hij”, “zij”, “wij”, “jullie” en “ik” en elkaar persoonsnamen zijn gaan geven, maar pas rond 40.000 jaren geleden.

Het is dankzij het gebruik van woorden dat er boodschappen kunnen worden overgebracht. Dit kunnen mensen al honderdduizend jaar. Het is dankzij het geven van namen aan personen, vanaf 40.000 jaren geleden, dat er boodschappen over personen kunnen worden doorgegeven, of deze nu gaan over roem of schande. En het is dankzij de abstracte werelden die in de hoofden van mensen ontstaan door het gebruik van woorden (zie hoofdstuk 8 van “Geagonia, de biobijbel volgens Diametheus”), dat namen van personen kunnen worden geassocieerd met bijvoorbeeld roem of schande van mensen (die allemaal al bij de geboorte een persoonsnaam hebben gekregen) die naam hebben gemaakt.

Macedonië

Terugkomende op het voorbeeld van hierboven. Omdat mensen zich graag associëren met succesvolle mensen, willen zowel de Macedoniërs van de Griekse provincie als de Macedoniërs van de republiek zich associëren met de naam van de grote veroveraar. Deze ruzie zou nooit hebben kunnen ontstaan indien mensen elkaar geen namen hadden leren geven 40.000 jaren geleden, en dat weer zouden zij nooit hebben kunnen doen indien zij niet het woordsysteem hadden uitgevonden ruim 100.000 jaren geleden. En het is vanwege de ruzie die provincie en republiek maken, dat nu de naam Macedonië weer op de kaart wordt gezet. Beide Macedoniës maken nu opnieuw naam, maar niet echt een positieve.

En aan de hand van dit voorbeeld heeft Diametheus aangegeven hoe het zit met het geven van namen en het maken van naam.

Er staat vandaag een triest berichtje in de krant. In zekere zin is het een tijdloos berichtje. Een indiaan is vermoord in Brazilië. Elke dag worden er moorden gepleegd, met allerlei motieven. Deze indiaan, de 59-jarige Nisio Gomes, is vermoord door boeren. Er was spanning ontstaan tussen deze indiaan en de boeren vanwege grond. De indiaan en zijn stam leven van de jacht en van het verzamelen van voedsel. De boeren echter willen de grond waar de indianen jagen en verzamelen gebruiken voor suikerrietplantages, sojateelt en veehouderijen, zij willen de grond “beboeren” zogezegd. Een trieste bedoening. Het tijdloze van het berichtje zit ‘m in het volgende.

In zijn boek Geagonia beschrijft Diametheus hoe de mens, Homo sapiens, de ...]]> Een moord

Er staat vandaag een triest berichtje in de krant. In zekere zin is het een tijdloos berichtje. Een indiaan is vermoord in Brazilië. Elke dag worden er moorden gepleegd, met allerlei motieven. Deze indiaan, de 59-jarige Nisio Gomes, is vermoord door boeren. Er was spanning ontstaan tussen deze indiaan en de boeren vanwege grond. De indiaan en zijn stam leven van de jacht en van het verzamelen van voedsel. De boeren echter willen de grond waar de indianen jagen en verzamelen gebruiken voor suikerrietplantages, sojateelt en veehouderijen, zij willen de grond “beboeren” zogezegd. Een trieste bedoening. Het tijdloze van het berichtje zit ‘m in het volgende.

Verovering van de wereld

In zijn boek Geagonia beschrijft Diametheus hoe de mens, Homo sapiens, de Wetende Mens, zich heeft ontwikkeld en hoe hij zich in de loop van de aflopen tachtigduizend jaar over de hele wereld heeft verspreid. De Wetende Mens was een jager-verzamelaar, die in stamverband leefde. Diametheus beschrijft verder hoe in zijn visie rond elfenhalfduizend jaar geleden er ergens in de wereld de mens is begonnen met landbouw. Het is door de ontwikkeling van landbouw dat meer mensen op een kleiner stuk grond konden overleven. Hierbij kwam de landbouwer, zeg boer, in conflict met stammen die van de jacht en van het verzamelen leefden. Bovendien geeft Diametheus aan hoe uit deze confrontaties, die mede door klimaatwijzingen werden versterkt, verhalen zijn ontstaan die tot op de dag van vandaag nog voortleven. Diametheus ziet in de moord op Nisio Gomes een van de laatste stappen op de weg naar een volledig “beboerde” wereld, een weg die elfenhalfduizend jaar geleden is ingeslagen. De verovering van de wereld door de boer op de jager-verzamelaar is bijna een feit.

En zo biedt het boek “Geagonia, de biobijbel volgens Diametheus” zowel content als context.

Niet lang geleden is er in het zuiden van Duitsland, in een van de grotten van de Schwabische Alpen, een steentje gevonden. Het was een vies steentje van niks, dat werd opgeraapt door een student, die deel uitmaakte van een groep archeologen onder leiding van Nicolas Conard. Pas na spoelen met water, bleken er meerdere geschilderde stipjes op te staan. Het is niet bekend wat die stipjes moeten voorstellen, maar ze zouden gemaakt kunnen zijn met behulp van een takje van een hazelaar, gedoopt in een mengsel van hematiet en kalkrijke waterdruppels uit de grot. De stipjes zouden 15.000 jaren geleden gemaakt zijn.

Er worden al lange tijd allerlei bijzondere vondsten gedaan in die grotten, die er op duiden dat in ...]]> Een steentje van niks

Niet lang geleden is er in het zuiden van Duitsland, in een van de grotten van de Schwabische Alpen, een steentje gevonden. Het was een vies steentje van niks, dat werd opgeraapt door een student, die deel uitmaakte van een groep archeologen onder leiding van Nicolas Conard. Pas na spoelen met water, bleken er meerdere geschilderde stipjes op te staan. Het is niet bekend wat die stipjes moeten voorstellen, maar ze zouden gemaakt kunnen zijn met behulp van een takje van een hazelaar, gedoopt in een mengsel van hematiet en kalkrijke waterdruppels uit de grot. De stipjes zouden 15.000 jaren geleden gemaakt zijn.

Er worden al lange tijd allerlei bijzondere vondsten gedaan in die grotten, die er op duiden dat in dit deel van Europa Homo sapiens al heel vroeg kunstzinnige neigingen had. Sterker zelfs, het is in deze grotten dat de oudste kunstzinnige zaken zijn gevonden die ooit door Homo sapiens zijn gemaakt, wel 36.000 jaren geleden, zoals de Venus van Hohle Fels. Maar de wereld is groot, er worden wel meer kunstzinnige uitingen van mensen gevonden, zoals grotschilderingen in Afrika. Hoe moet men de gevonden stipjes en andere kunstuitingen interpreteren? Hoe verhouden al deze zaken zich tot elkaar?

Stipjes als uiting van zelfbewustzijn

Diametheus geeft in zijn boek “Geagonia, de biobijbel volgens Diametheus” aan hoe men een dergelijk bericht, als hierboven aangegeven, in een groter kader kan zien. Diametheus legt namelijk in hoofdstuk 9 van zijn boek uit hoe Homo sapiens zich ontwikkeld heeft vanaf honderdduizenden jaren her tot in onze tijd. Daarbij blijkt dat Homo sapiens rond 42.000 jaar geleden zich Europa in begeeft en daar Neanderthalers tegenkomt. Het is een stelling van Diametheus dat het met name is door de ontmoetingen tussen Neanderthalers en Homo sapiens, dat deze laatste bewust is geworden van zichzelf. En dit mede ook doordat Homo sapiens al erg goed gebruik kon maken van woorden. Diametheus verklaart in detail hoe in zijn voorstelling van zaken Homo sapiens een explosie aan creativiteit kon laten zien, die nergens anders in de wereld zo ver terug in de tijd is aangetroffen, niet in Afrika, niet in Azië en niet in de beide Amerika’s. Het was in Europa, dat de mens zelfbewust is geworden. Waar precies in Europa, dat staat niet vast. Mogelijkerwijze in het zuiden van Frankrijk, in de vallei van de Dordogne en de Vézere, of anders nog op de Krim. Maar Diametheus houdt terdege rekening met de mogelijkheid dat de Schwabische Alp de plaats is waar de zelbewustwording van de mens zich voor het eerst heeft voorgedaan. Deze zelfbewustwording heeft vérgaande consequenties voor de verdere ontwikkeling van de mensheid. En ook over deze consequenties brainstormt Diametheus verder in zijn boek, consequenties die tot in onze dagen doordreunen …. (stipjes)

Boaz Amog van de Tel Aviv University heeft vorige week iets heel speciaals getoond in Baltimore. Hij heeft laten zien wat mogelijk is met supergeleidend materiaal. Een blokje saffierkristal, dat in het geheel geen elektriciteit geleidt, werd voorzien van een heel dun laagje metaal van een heel speciale samenstelling, namelijk een laagje van een legering (mengsel) van yttrium – barium – koperoxide. Als men dit blokje enige tijd in vloeibare stikstof legt bij minus 197 graden Celsius, dan krijgt het dunne laagje supergeleidende eigenschappen. Dit houdt in dat er geen elektromagnetisch veld kan ontstaan in dit materiaal. Want zodra het materiaal in een magnetisch veld komt, ontstaan ogenblikkelijk tegengestelde elektrische stroompjes in het materiaal die ...]]> Geen ufo, maar een ifo

Boaz Amog van de Tel Aviv University heeft vorige week iets heel speciaals getoond in Baltimore. Hij heeft laten zien wat mogelijk is met supergeleidend materiaal. Een blokje saffierkristal, dat in het geheel geen elektriciteit geleidt, werd voorzien van een heel dun laagje metaal van een heel speciale samenstelling, namelijk een laagje van een legering (mengsel) van yttrium – barium – koperoxide. Als men dit blokje enige tijd in vloeibare stikstof legt bij minus 197 graden Celsius, dan krijgt het dunne laagje supergeleidende eigenschappen. Dit houdt in dat er geen elektromagnetisch veld kan ontstaan in dit materiaal. Want zodra het materiaal in een magnetisch veld komt, ontstaan ogenblikkelijk tegengestelde elektrische stroompjes in het materiaal die het opkomend magnetisch veld meteen compenseren en vasthouden (het Meissner effect). Hierdoor kan een gewoon magneetje worden gefixeerd boven de supergeleider (of de supergeleider boven het magneetje), en blijft gewoon in de lucht hangen. Dit is prachtig te zien in een filmpje dat is gemaakt in Baltimore. Het lijkt op een ufo (unidentified flying object), maar is met zekerheid een ifo (identified flying object).

Bose-condensatie uitgelegd in Geagonia

Diametheus beschrijft in paragraaf 7 van hoofdstuk 2 van zijn boek “Geagonia” hoe in supergeleidende materialen bij een temperatuur van 1 a 2 Kelvin (minus 271 graden Celsius), in vloeibaar helium, elektronen paren gaan vormen, die, zonder dat dat energie kost, door het materiaal kunnen stromen. Dit wordt Bose-condensatie genoemd. Zodra er een magnetisch veld in de buurt komt van het supergeleidend materiaal bewegen de elektronenparen in een richting tegengesteld aan de lijnen van het magnetisch veld, zodat in het supergeleidend materiaal geen magnetisch veld kan ontstaan.

Geen leven zonder water als “supergeleider”

Verder maakt Diametheus in zijn boek Geagonia een analogie tussen water en supergeleidende materialen. Watermoleculen namelijk zijn heel kleine permanente magneetjes. Eiwitmoleculen zijn veelal veel groter dan watermoleculen en vertonen bovendien allerlei elektrische ladingen aan hun oppervlak, ze hebben een soort van elektromagnetisch landschap aan hun oppervlak. De positieve delen van het oppervlak trekken aan de negatieve delen zodat een dergelijk molecuul in elkaar klapt vanwege die magnetische krachten. Althans, dit zou gebeuren wanneer het eiwitmolecuul op het droge was. Maar wanneer dit eiwitmolecuul in water zweeft, richten de watermoleculen, die heel dicht in de buurt zijn van het eiwitmolecuul, zich naar het magnetisch veld rond het eiwitmolecuul. De plus-kanten van de watermoleculen richten zich naar de min-kanten van het eiwitmolecuul, en andersom. Daardoor worden de magnetische krachten tussen de verschillende oppervlakken van het eiwitmolecuul opgeheven en klapt het eiwitmolecuul niet in elkaar en kan het zijn biologische functie uitoefenen. Dit is geldig voor alle eiwitmoleculen die in het waterig milieu van levende wezens aanwezig zijn; eiwitmoleculen zijn dus ifo’s in het water (identified floating objects). Water heeft dus de zeer bijzondere eigenschap dat het magnetische velden, die in het water dreigen te ontstaan, ogenblikkelijk kan neutraliseren; het lijkt daardoor op supergeleidend materiaal. Diametheus stelt dat het is vanwege deze heel bijzondere eigenschap van water dat het leven überhaupt heeft kunnen ontstaan.